اخس، همینکه بتخت نشست، خود را داریوش نامید. اسم او را چنین نوشتهاند: اردشیر دوم در
کتیبه شوشى- داریوهوشهى یا، اردشیر سوم در کتیبه تختجمشید- داریوشهىها «1». توسیدید
(کتاب 8، بند 5)- دارىیس «2»، پلوتاركو ژوستن مانند توسیدید. در توریۀ- داریوش (کتاب
عزرا، باب 5 و 6). ابو ریحان بیرونى در آثار الباقیه (صفحه 3» (11»- دار الثانى (ولى سلطنت او
را بعد از کبوجیه دانسته و اشتباه است)، مسعودى (مروج الذّهب، صفحه 10)- دراء بن بهمن بن
اسفندیار. طبرى و حمزه اصفهانى دار ابن اردشیر بهمن بن اسفندیار (هر سه از داستانها متابعت
کردهاند)، ابن اثیر علاوه کرد، که ملّقب به جهرآزاد یعنى چهرآزاد بودهو آن را کریم الطّبع ترجمه کرده (صحیح نیست، چهرآزاد موافق داستانها لقب هماى دختر اردشیر بود). در داستانهاى
ما درا یا دراب را پسر اردشیر درازدست بهمن بن اسفندیار بن گشتاسپ یا بشتاسپ گفتهاند.
بعض نویسندگان قرون اسلامى مانند ابن اثیر، براى عدم اختلاط این شاهبا درا پسر درا (داریوش
سوم) او را دراى اکبر نیز نامیدهاند، چنانکه یوانیها براى تمیز این شاه از داریوش اول او را نتس
«4» خواندهاند، که بمعنى حرامزاده است، زیرا مادر او را زن غیرعقدى اردشیر میدانستندو بهمین
جهت ابو الفرج بن عبرى اسم او را داریوش نوثوس نوشته.
نسب
بالاتر گفته شد، که او پسر اردشیر درازدست بود، ا زنى از اهل ابل موسوم به کسمارتىدین «5».
 داریوش دوم نوزده سال سلطنت کرد