اسم این شاه را چنین نوشتهاند: در کتیبههاى هخامنشى بپارسى قدیم- ارتخشثر، در توریۀ (کتاب عزراو کتاب نحمیا)- ارتخشثنا، نویسندگان یوانى مانند دیودور، آریان، سترابون و پولىین-

آرتاکسركسس، کتزیاس- آرتکسركسس، از نویسندگان قرون اسلامى: ابن الندیم
الوراق، صاحب کتاب الفهرست- ارطخشثت «2»، ابو ریحان بیرونى- ارطخشثتو اردشیر بن دار
الثانى. در داستانهاى ما این اردشیر با اردشیر اول و سوم یک نفر شدهاند و از سه شاه فقط اسم
اردشیر اول (درازدست) باقى مانده. از نویسندگان قرون اسلامى، آنهائیکه از مدارك شرقى
استفاده کردهاند، یعنى طبرىو مسعودى و حمزه اصفهانىو ثعالبىو غیره مانند داستانها فقط اسم
اردشیر درازدست را ذکر کردهاند.یوانىها براى امتیاز این اردشیر از اردشیر اول او را منمون «3» گفتهاند، که بمعنى باحافظه است،
زیرا، چنانکه پلوتارك نوشته حافظه خوبى داشته است. بعضى گمان میکند، که این لقب را
بپارسى قدیم ابىیهتاك «4» میگفتهاند. ابو الفرج اسم او ر ارطحشثت الثانى ضبط کرده. پلوتارك
گوید (اردشیر، بند 1) «داریوش از پروشات چهار پسر داشت: اول اردشیر، که بزرگتر از همه بود.
بعد کوروش، أستان «5» و اگزاثر «6». اردشیر در ابتداء آرزیکاس نام داشت. اگرچه دىنن او را
اآرتس «7» مینامد و، هرچند کتزیاس تاریخ خود ر از افسانههاى سخیفو مضحک پر کرده،
باوجود این باور کردنى نیست تصور کنیم، که کتزیاس حتّى اسم شاهى را، که در دربارش طبیب
خود او، زن، مادرو اولادش بوده، نمیدانسته» مقصود پلوتارك این است، که دىنن اشتباه کرده و
 قول کتزیاس صحیح است، ولى وقتى که بنوشتههاى کتزیاس رجوع میکنیم، مىبنیم، که او اسم اردشیر را آرزاکس «1» نوشته (پرسىکا،
کتاب 19) نه آرزیکاس. پس بهمان دلیل، که پلوتارك ذکر کرده، باید گفت، که آرزیکاس پلوتارك مصحف آرزاکس است و، چون (چنانکه بیاید) یوانیها ارشکهاى سلسله اشکانى را
آرزاکس مینامیدند، پس شکى نیست، که اسم این شاه در ابتداء، یعنى قبل از جلوس بتخت،
ارشک بودهو آرزاکس یوانى شده آن است.
نسب
چنانکه بالاتر گفته شد، پدر او داریوش دوم بودو مادرش پروشات خواهر همان داریوش (چنانکه
گذشت، کتزیاس پروشات را خاله داریوش دانسته).