قبل از اینکه بسلطنت جانشین اردشیر سوم بگذریم، مقتضى است قضیهاى را، که دیودور بزمان
اردشیر سوم مربوط داشته ذکر کنیم، زیر این قضیهو بنائى، که بر اثر آن ساخته شده بود، در عالم
قدیم شهرتى بسزا داشت و بناى مزبو را یکى از عجایب هفتگانه عالم قدیم میدانستندو هنوز
هم اثرى از آن شهرت باقى است.
چنانکه در ضمن وقایع ایران مکرّر ذکر شده، کاریه- یکى از قسمتهاى آسیاى صغیر- پادشاهانى
داشت، که تابع ایران بودندو باج میدادند. در سلطنت اردشیر (353 ق. م) پادشاه آن موزول نام
فوت کرد. موافق عادات کاریه پادشاه میبایست خواهر خود ر ازدواج کند و پس از فوت پادشاه
زنش جانشین او میگردیدو برادران و حتّى اولاد بلافصل پادشاه از سلطنت محروم میشدند.
بنابراین موزول نیز آرتمیز «2» خواهر خود ر ازدواج کرده بود. این ملکه پس از فوت شوهر
خواست جسد او را در جسم خو دفن کند وبا این مقصود نعش او را آتش زدهو خاکستر آن را
در ظرفى ریخته همه روزه قسمتى از این خاکستر را در مشروبى خورد، تا دو سال بعد از فوت
شوهرش درگذشت. در مدت مزبور ملکه براى شوهر خود مقبرهاى در هالیکارناس «3» پاىتخت
کاریه ساخت، که از حیث بناو تزیینات یکى از عجائب هفتگانه عالم قدیم گردید و، چون براى
موزول مذکور ساخته شده بود، آنرا موزوله نامیدند (این لفظ حالا هم در اروپا به مقبره اطلاق
میشود). پس از فوت آرتمیز برادر او ایدریه «4»، که بالاتر ذکرى از او شد، پادشاه کاریه گردید و
موافق عادات آن مملکت (آدا) خواهر خود ر ازدواج کرد. ایدریه پس از 7 سال درگذشتو باز
زنش بجاى او نشست (دیودور، کتاب 16، بند 36).
روایت مذکور این نکته را تأیید مىکند، که شاهان هخامنشى بترتیبات داخلى ممالکى، که تابع
 آنان بودند، کارى نداشتندو هر مملکت موافق قوانین و عادات خود داره میشد