از آنجا که گفتههاى نحمیا دنباله گفتههاى عزرا مىباشد، معلوم است، که این حکایت هم راجع
بزمان اردشیر
باحافظه است. بهرحال مضمون حکایت این است (کتاب نحمیا، فصل 1):
در سال بیستم سلطنت ارتخشثتا، زمانى که نحمیا در دار السلطنه شوشان بود، یکى از برادرانش، که
حنانى نام داشت،با کسانى چند از یهودا آمدندو براى او احوال اسفآور اورشلیم را بیان کرده
گفتند، آانى که آنجا در بلوك از اسیرى باقى ماندهاند، در مصیبت سخت و افتضاح میباشندو
حصار اورشلیم خرابو دروازههایش سوخته است. نحمیا از این خبر غرق غمو اندوه گردیده و
با گریه بدرگاه خداوند روى آورده عفو اورشلیم ر از یهوه خواستار شدو دعا کرد، که او را در
حضور شاه بمرحمتى نائل کند. بعد نحمیا چنین گوید «در ماه نیسان در سال بیستم ارتخشثتا پادشاه
واقع شد، که شراب پیش وى بودو من شراب را گرفته بپادشاه ادمو قبل از آن من در حضورش
ملول نبودم. پادشاه مرا گفت، روى تو چرا ملول است؟با آنکه بیمار نیستى این غیراز ملالت دل چیزى نیست. پس من بىنهایت ترسان شدمو بپادشاه گفتم: پادشاه تا ابد زنده باد، رویم چگونه
ملول نباشد،و حال آنکه شهرى، که موضع قبرهاى پدرانم میباشد، خراب استو دروازههایش با
آتش سوخته. پادشاه مرا گفت، چهچیز میطلبى. آنگاه نزد خداى آسمانها دعا کردم و بپادشاه
گفتم، اگر پادشاه را پسند آیدو اگر بندهات در حضورت التفات یابد، مرا به یهوداو شهر
مقبرههاى پدرانم بفرست، تا آن را تعمیر کنم. پادشاه مرا گفتو ملکه پهلویش نشسته بود، طول
سفرت چهقدر خواهد بودو کى مراجعت خواهى کرد؟ پس پادشاه صواب دید، که مرا بفرستد و
زمانى برایش معین کردم».
بعد مضمون حکایت این است: شاه فرمانى بوالیان ماوراءنهر صادر کرد، که او را مشایعت کند و
او سالما به اورشلیم رسید. پس از ورودش معاندین او یعنى حرونىهاو عمونىهاو اعراب او را
سخت استهزاءو بعض طوایف دیگر همجوار نیز ضدیت کردند، ولى نحمیا مردم را بچند بخش
تقسیم کرده طورى کارهاى تعمیر را مرتّب کرد، که در ظرف پنجاهو دو روز دیوارها و دروازهها
ساخته شد.
عدهاى مشغول ساختن شدندو جمعى مسلّح حاضر بودند، که اگر حملاتى از طرف معاندین شود،
دفع کند. بالحاصل، پس از این کار و بعد از اینکه نحمیا اصلاحاتى در یهودا کرد، بدربار شاه
برگشتو بعدها پس از دوازده سال باز به اورشلیم رفته کارهاى مفید براى آن انجام اد.