چنانکه هرودوت گوید :

 بعد مردونیه با قشون برّى و بحرى از هلّسپونت
و آتن برود. این مقصود بهانه بود و در واقع امر گذشته بقاره اروپا درآمد، که به ارترى
مردونیه میخواست عدهاى زیاد از شهر یونانى مطیع کند.

گرفت و مقدونیه را سپاه برّى باطاعت درآورد.  بنابراین قوه بحرى او جزیره تاسس
شهرهائى، که در اینطرف مقدونیه بود، قبلا باطاعت پارسیها درآمده بود.

از تاسس قشون پارسى باز بقاره درآمده تا آکانت بطول ساحل حرکت کرد و پس از این

محل خواست کوه آتس را دور زند، ولى در این حین باد شمال شرقى وزیدن گرفت و از تلاطم
دریا بحرّیه پارس آسیب یافت، چه عده زیادى از کشتىها بدماغه آتس خورد و درهم شکست.
گویند سیصد کشتى شکست و بیست هزار نفر تلف شد. (این گفته هرودوت را باید درنظر داشت،
که سیصد کشتى جنگى داراى 20 هزار نفر سپاهى بوده، زیرا پائینتر بکار خواهد آمد. م.). چون
در اینجاى دریا حیوانات دریائى زیاد است، عدهاى از سپاهیان طعمه این حیوانات گشتند و بعض
کشتىها خراب شده و برخى از کار افتادند. در این احوال مردونیه در مقدونیه اردو زد و شبانه
بریگهاى تراکیه شبیخون بقشون او زده عدهاى زیاد از پارسیها کشتند و خود مردونیه هم زخم
برداشت. باوجوداین مردم مزبور هم از قید پارس خلاصى نیافتند، زیرا مردونیه، تا تمام اهالى را
مطیع نکرد، از این محلها نرفت. پس از آن مردونیه عقب نشست، زیرا قشون برّى او از جهت
شبیخون بریگها و قوه بحرى بواسطه طوفان دریا آسیب زیاد یافته بود. بنابراین قشون ایران به آسیا
.« ننگین برگشت
این است گفتههاى هرودوت و جمله آخر آن، که نتیجه است، با صغرى و کبراى بیان او موافقت
ندارد: اگر مردونیه تاسس و مقدونیه و بریگهاى تراکیه را از نو باطاعت ایران درآورد، پس، از
چه جهت ننگین به آسیا برگشت؟ هرگاه مقصود مورخ آسیب یافتن کشتیهاى ایران در دماغه
آتس بوده، که این نوع سوانح

در هر زمان براى کشتىها روى داده و البته پیشآمد سوئى بوده، ولى چیزى نبوده، که باعث ننگ
باشد. بنابراین باید گفت، که در اینجا هم قلم هرودوت تابع حسیات او شده، چه این مورخ،
چنانکه در مدخل گفته شد، پارس و پارسى را دوست ندارد.
سال دیگر داریوش مأمورى به تاسس فرستاد با این امر، که اهالى دیوارهاى شهر خود را خراب
کنند و بحرّیهاى، که دارند، به آبدر بفرستند. جهت این بود، که این شهر بواسطه داشتن عایدى
زیاد بحرّیهاى ترتیب داده دیوارهاى محکم و قوى بنا کرده بود و همجوارهاى این شهر به
داریوش رسانیده بودند، که اهالى شهر مزبور فکر شورش را در مغز خود میپرورند. هرودوت
گوید، که این حرف تهمت بود. این شهر را فینیقىها بنا کرده بودند و عایدات آن، بقول مورخ
مذکور، معادل هشتاد تالان یعنى تقریبا نود و ششهزار تومان بپول امروزى بود و بیشتر این پول را از
معادن آن تحصیل مىکردند. اهالى تاسس اطاعت کرده دیوارهاى شهر را خراب کردند و بحرّیه
خود را به آبدر فرستادند.
از شرحى، که ذکر شد معلوم است، که تراکیه و مقدونیه بر اثر شورش مستعمرات یونانى و کاریه
و قبرس از موقع استفاده کرده از اطاعت ایران خارج شده بودند و مردونیه از نو این دو ایالت را
بانقیاد درآورده.