وﻗﺘﻰ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺷﺎه ﺑﺘﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ، دوﻟﺖ ﻣﺎد ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ دوﻟﺖ آﺳﯿﺎى ﻏﺮﺑﻰ ﺑﺸﻤﺎر ﻣﯿﺮﻓﺖ و اﺑﻬﺘﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻮوﺧﺸﺘﺮ ﺑﻤﺎد داده ﺑﻮد، دﻻﻟﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ دوﻟﺖ آﺗﯿﻪ درﺧﺸﺎنﺗﺮى ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ،
وﻟﻰ ﺑﺮﺧﻼف اﻧﺘﻈﺎر، ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ در ﺟﺎى ﺧﻮد ﺑﯿﺎﯾﺪ، دﯾﺮى ﻧﮕﺬﺷﺖ، ﮐﻪ دوﻟﺖ ﻣﺰﺑﻮره ﺑﺪﺳﺖ
ﮐﻮروش ﺑﺰرگ ﻣﻨﻘﺮض ﺷﺪ (550 ق. م).
اژدﻫﺎك در ﺑﺪو ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺠﻬﺎﻧﮕﯿﺮﯾﻬﺎى ﻫﻮوﺧﺸﺘﺮ اداﻣﻪ دﻫﺪ، وﻟﻰ ﺑﺰودى درﯾﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ اوﺿﺎع آﺳﯿﺎى ﻏﺮﺑﻰ و ﻣﻮﻗﻊ دول ﻫﻤﺠﻮار ﻣﺎﻧﻊ از اﯾﻨﮑﺎر اﺳﺖ، زﯾﺮا اﮔﺮ ﻣﺎد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ از ﻃﺮف
ﻣﻐﺮب ﺗﻮﺳﻌﻪ ﯾﺎﺑﺪ، ﻣﯿﺒﺎﯾﺴﺖ ﺑﺎ دوﻟﺖ ﻟﯿﺪى و ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺠﻨﮕﺪ. دوﻟﺖ اوﻟﻰ ﺑﻮاﺳﻄﻪ زﺣﻤﺎت آﻟﯿﺎت و
ﮐﺮزوس ﻗﻮى ﺑﻮد، ﺑﺎ ﯾﻮﻧﺎﻧﯿﻬﺎ و ﻣﺼﺮ رواﺑﻂ دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﻣﺤﮑﻤﻰ داﺷﺖ و ﺑﻌﻼوه دﺧﺘﺮ آﻟﯿﺎت ﻣﻠﮑﻪ ﻣﺎد
ﺑﻮد. ﺑﺎﺑﻞ ﻫﻢ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻰ داﺷﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﻓﻌﺎل و ﺑﺎاراده و دراﻓﺘﺎدن ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺳﻠﻄﺎﻧﻰ ﺻﻼح
ﻣﺎد ﻧﺒﻮد، ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮ اژدﻫﺎك ﻣﻠﮑﻪ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺸﻤﺎر ﻣﯿﺮﻓﺖ. از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻟﯿﺪﯾﻪ و ﺑﺎﺑﻞ ﻫﻢ،
ﭼﻮن ﻗﻮت ﻣﺎد را ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ، ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻬﺎﻧﻪاى ﺑﺮاى ﺟﻨﮓ اﯾﺠﺎد ﮐﻨﻨﺪ. اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ در ﻣﺪت
ﺳﻰ ﺳﺎل ﺻﻠﺢ و آراﻣﺶ ﻣﺨﺘﻞ ﻧﺸﺪ و در اﯾﻨﻤﺪت ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ اﺳﺘﺤﮑﺎﻣﺎت ﺑﺎﺑﻞ را ﻗﻮى ﮐﺮد و اﯾﻦ
ﺷﻬﺮ را ﺑﺎﻧﺪازهاى آراﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻞ ﻣﺠﺪدا ﻣﻘﺎم ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮد را ﺑﺎز ﯾﺎﻓﺖ و آﻧﺮا ﻋﺮوس ﺷﻬﺮﻫﺎ و
ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ آﺳﯿﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ از ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ دوم، در ﻣﯿﺎن ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺎﻧﺶ ﮐﺴﻰ ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪ، ﮐﻪ ﮐﺎرﻫﺎى او را دﻧﺒﺎل ﮐﻨﺪ.
ﻧﻔﺎق داﺧﻠﻰ، ﮐﻪ ﺑﻮاﺳﻄﻪ وﺟﻮد ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﻗﻮى و ﺑﺎاراده، ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﻣﺠﺪدا ﺷﺮوع ﺷﺪ،
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺘﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺰودى ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﯾﺎ درﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮐﺎﻫﻨﺎن ﺑﺎﺑﻞ ﺷﺨﺼﻰ را ﻧﺒﻮﻧﯿﺪ (ﺑﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻰ ﻧﺒﻮﻧﻪﺧﯿﺪ) ﻧﺎم، ﮐﻪ از ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﺒﻮد،
ﺑﺘﺨﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. از ﻟﻮﺣﻪﻫﺎﺋﻰ، ﮐﻪ در ﺑﺎﺑﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ، ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﺸﻮد، ﮐﻪ ﭘﺪر اﯾﻦ ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻫﻦ ﻣﻌﺒﺪ
(ﺳﯿﻦ) ﯾﻌﻨﻰ رب اﻟﻨﻮع ﻣﺎه در ﺣﺮّان ﺑﻮده و ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺮاﺑﺘﻰ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﻠﻄﻨﺖ آﺳﻮر داﺷﺘﻪ. ﺑﻬﺮﺣﺎل او
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺒﻮد، ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎرﯾﮏ دوﻟﺖ ﺑﺎﺑﻞ را اداره ﮐﻨﺪ و ﻓﻘﻂ از اﯾﻨﺠﻬﺖ او را
ﺑﺘﺨﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ، ﮐﻪ در ﮐﻨﮑﺎش ﮐﺎﻫﻨﺎن ﺑﺮ ﺿﺪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻗﺒﻞ ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺖ.
ﺑﺎوﺟﻮداﯾﻦ ﺳﺴﺘﻰ داﺧﻠﻰ آراﻣﺶ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻮاﺳﻄﻪ اﺑﻬﺘﻰ، ﮐﻪ دوﻟﺖ ﻣﺰﺑﻮر در زﻣﺎن ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮد، دوام داﺷﺖ: ﺳﻮرﯾﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻤﯿﮑﺮد، ﺣﺘﻰ ﺻﻮر از ﺑﺎﺑﻞ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﺴﻰ را ﺑﺮاى ﭘﺎدﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺪاﻧﺠﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ و ﻣﺼﺮ ﻫﻢ ﺑﻤﺴﺘﻤﻠﮑﺎت ﺑﺎﺑﻞ ﻃﻤﻊ ﻧﻤﯿﻮرزﯾﺪ، وﻟﻰ دوﻟﺖ ﻣﺎد، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺑﻰ از اوﺿﺎع
داﺧﻠﻰ ﺑﺎﺑﻞ آﮔﺎه ﺑﻮد، ﻣﻮﻗﻊ را ﻣﻨﺎﺳﺐ دﯾﺪ، ﮐﻪ ﺧﯿﺎل دﯾﺮﯾﻦ ﺧﻮد را راﺟﻊ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ از
ﻃﺮف ﻣﻐﺮب ﺑﻤﻮﻗﻊ ﻋﻤﻞ ﺑﮕﺬارد و ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺎد ﺑﺎ ﻗﺸﻮﻧﻰ داﺧﻞ ﺑﯿﻦ اﻟﻨﻬﺮﯾﻦ ﮔﺮدﯾﺪ. ﮐﯿﻔﯿﺎت اﯾﻦ
ﺟﻨﮓ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ و ﺣﺘﻰ ﻧﻤﯿﺪاﻧﯿﻢ ﻣﺼﺎدﻣﻪاى ﺑﯿﻦ ﻓﺮﯾﻘﯿﻦ روﯾﺪاده ﯾﺎ ﻧﻪ، وﻟﻰ از ﻟﻮﺣﻪﻫﺎى ﻧﺒﻮﻧﯿﺪ
ﭘﯿﺪاﺳﺖ، ﮐﻪ او از اﯾﻦ ﭘﯿﺶآﻣﺪ ﺧﯿﻠﻰ ﻣﮑﺪر ﺑﻮده، وﻟﻰ ﻧﻪ از ﺟﻬﺖ ﺳﯿﺎﺳﻰ، ﺑﻠﮑﻪ از اﯾﻦ ﺟﻬﺖ، ﮐﻪ
ﻧﯿﺖ او در ﺗﻌﻤﯿﺮ ﻣﻌﺒﺪ (ﺳﯿﻦ) در ﺣﺮّان ﺑﻪ ﺗﺄﺧﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﻟﻮﺣﻪﻫﺎى او ﻏﺎﻟﺒﺎ ﭘﺮ اﺳﺖ از اﻃﻼﻋﺎت
راﺟﻌﻪ ﺑﻪ آﺛﺎر ﻋﺘﯿﻘﻪ ﺑﺎﺑﻞ، ﺑﻤﻌﺎﺑﺪ و اﺳﺘﻮاﻧﻪﻫﺎﺋﻰ، ﮐﻪ در ﭘﻰﻫﺎى ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻗﺪﯾﻢ ﻣﻰﯾﺎﻓﺖ و ﻧﯿﺰ راﺟﻊ
ﺑﺴﻼﻃﯿﻦ ﺑﺴﯿﺎر ﻗﺪﯾﻢ ﺑﺎﺑﻞ، اﮐﺪ و ﻏﯿﺮه. از ﻗﺸﻮنﮐﺸﻰ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺎد ﻫﻢ، اﮔﺮ اﻃﻼﻋﻰ ﻣﯿﺪﻫﺪ، ﺑﻄﻮر
اﺟﻤﺎل و ﺑﻤﻨﺎﺳﺒﺖ ﻣﻌﺒﺪ ﺣﺮان اﺳﺖ. از ﯾﮏ ﻟﻮﺣﻪ او ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺴﺘﻔﺎد ﻣﯿﺸﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ ﮐﻮروش ﺑﺮ ﭘﺎدﺷﺎه
ﻣﺎد ﺧﺮوج ﻧﮑﺮده ﺑﻮد، ﺟﻨﮓ ﻣﺎد و ﺑﺎﺑﻞ اﻣﺘﺪاد ﻣﻰﯾﺎﻓﺖ.