ﺑﻌﺪ از ﺳﻘﻮط ﻧﯿﻨﻮا ﻧﺒﻮﭘﻮﻻسﺳﺎر ﺑﯿﻦ اﻟﻨﻬﺮﯾﻦ ﺳﻔﻠﻰ را ﺗﺼﺮف ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻄﺮف ﺳﻮرﯾﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮش ﺷﺪ و ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﭘﺴﺮ ﺧﻮد را، ﮐﻪ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ دوم اﺳﺖ، ﺑﺎ
ﻗﺸﻮﻧﻰ ﺑﺠﻨﮓ ﻣﺼﺮىﻫﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎد «1». ﭼﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺼﺮ ﻧﺨﺎﺋﻮ «2» از ﻧﺎﺗﻮاﻧﻰ آﺳﻮر و اﺷﺘﻐﺎل ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻤﺤﺎﺻﺮه ﻧﯿﻨﻮا اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده
داﺧﻞ ﺷﺎﻣﺎت ﺷﺪه ﺑﻮد. ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺰﺑﻮر ﺑﺎﯾﻦ ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪى اﮐﺘﻔﺎ ﻧﮑﺮده ﺑﻄﺮف ﻣﺸﺮق راﻧﺪ و ﻓﺎﺗﺤﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﮐﺎرﮐﻤﯿﺶ واﻗﻊ در ﺳﺎﺣﻞ ﻓﺮات ﭘﯿﺶ رﻓﺖ و؛ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ در ﺗﻮرﯾﮥ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ، ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﻬﻮد، ﯾﻮﺷﯿﺎ،
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪار آﺳﻮر ﺑﻮد، ﺟﻨﮕﯿﺪ و ﯾﻮﺷﯿﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ (ﮐﺘﺎب دوم، ﺗﻮارﯾﺦ اﯾﺎم، ﺑﺎب 35). ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻗﺸﻮن
ﮐﻠﺪه ﻣﺼﺎف داده ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرد (605 ق. م). از ﺑﯿﺎﻧﺎت ارﻣﯿﺎ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺼﺮﯾﻬﺎ در ﻧﺘﯿﺠﻪ اﯾﻦ
ﺟﻨﮓ ﺷﮑﺴﺖ ﻓﺎﺣﺸﻰ ﺧﻮرده در ﮐﻤﺎل ﺑﻰﻧﻈﻤﻰ ﻓﺮار ﮐﺮدهاﻧﺪ (ﮐﺘﺎب ارﻣﯿﺎ، ﺑﺎب 46). ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺼﺮﯾﻬﺎ را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﻨﺪ، وﻟﻰ در اﯾﻦ ﺣﯿﻦ ﺧﺒﺮ رﺳﯿﺪ، ﮐﻪ ﭘﺪرش درﮔﺬﺷﺘﻪ و او ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﻄﺮف ﺑﺎﺑﻞ ﺷﺘﺎﻓﺖ، ﺗﺎ ﺧﻄﺮى در ﻏﯿﺎب او ﺑﺮاى ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺟﺪﯾﺪ روى ﻧﺪﻫﺪ. ﭘﺲ از آن ﺳﻮرﯾﻪ در
ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪ ﺑﺎﺑﻞ درآﻣﺪ، وﻟﻰ ﻣﺼﺮ ﺑﺰودى از اﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺻﺮفﻧﻈﺮ ﻧﮑﺮد و ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ ﻫﻢ، ﭼﻮن دﯾﺪ
ﺑﯿﻦ دو دوﻟﺖ ﻧﺰاع اﺳﺖ، راﺣﺖ ﻧﻨﺸﺴﺖ. ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ از ﺗﻮرﯾﮥ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﻮد، ارﻣﯿﺎ ﻣﺮدم را ﻧﺼﯿﺤﺖ
ﻣﯿﮑﺮد، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺑﺎﺑﻞ اﻗﺪاﻣﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ و ﻋﻮاﻗﺐ وﺧﯿﻢ آﻧﺮا ﻣﯿﻨﻤﻮد، وﻟﻰ اﺷﺨﺎﺻﻰ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮدم را ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺮﻣﯿﺎﻧﮕﯿﺨﺘﻨﺪ. ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺑﯿﻦ ﺑﺎﺑﻞ و ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ ﺑﻄﻮل اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ. در اﺑﺘﺪاء ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ
ﺗﺼﻮر ﻣﯿﮑﺮد، ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﺮدﻣﺎﻧﻰ را ﺑﺮ ﺿﺪ ﯾﻬﻮدىﻫﺎ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰد، ﮐﺎﻓﻰ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻘﺼﻮد
آراﻣﯿﻬﺎ را ﺑﺎ ﮐﻠﺪاﻧﯿﻬﺎى ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺠﻨﮓ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد، وﻟﻰ ﺑﻌﺪ، ﭼﻮن دﯾﺪ، ﮐﻪ اﯾﻦ اﻗﺪاﻣﺎت ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﯿﺴﺖ، ﺧﻮد ﺑﻪ ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ رﻓﺘﻪ و ﯾﻬﻮﯾﺎ ﻗﯿﻢ ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﻬﻮد را ﮔﺮﻓﺘﻪ در زﻧﺠﯿﺮ ﮐﺮد، ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ،
وﻟﻰ او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺮد و ﭘﺴﺮش (ﯾﻬﻮﯾﺎﮐﯿﻦ) ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﻣﺎه در 597 ق. م ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ.
ﭘﺲ از آن ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ او را ﺑﺎ ده ﻫﺰار ﻧﻔﺮ از ﯾﻬﻮدﯾﻬﺎى ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎد و از ﻇﺮوف ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﺰرگ ﺑﻌﻀﻰ را ﺷﮑﺴﺘﻪ، ﺑﺮﺧﻰ را ﺑﺸﻬﺮ ﻣﺰﺑﻮر ﺣﻤﻞ ﮐﺮد. در اﺑﺘﺪاء ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ دوﻟﺖ
ﯾﻬﻮد را، وﻟﻮ اﺳﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻘﺼﻮد ﭘﺴﺮ ﺳﻮم ﯾﻮﺷﯿﺎ را، ﮐﻪ ﺻﺪﻗﯿﺎ ﻧﺎم داﺷﺖ، ﭘﺎدﺷﺎه
 آن ﻣﻤﻠﮑﺖ ﮐﺮد، وﻟﻰ او ﻫﻢ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎن

ﯾﻬﻮد و ﺻﻮر ﺑﺎ او ﻫﻤﺪﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺼﺮ ﻫﻢ، ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮد را ﺑﺴﻮرﯾﻪ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑﺎز ﺑﻨﺎى ﺗﻌﺮّض
را ﮔﺬاﺷﺖ. ﮐﻠﺪاﻧﻰﻫﺎ ﺑﯿﺖ اﻟﻤﻘﺪس را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﮐﺮدﻧﺪ و آپرﯾﺲ، ﻓﺮﻋﻮن ﻣﺼﺮ، ﺑﮑﻤﮏ ﯾﻬﻮدﯾﻬﺎ
آﻣﺪ. ﮐﻠﺪاﻧﯿﻬﺎ در اﺑﺘﺪاء ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺮور و وﺟﺪ ﯾﻬﻮدﯾﻬﺎ را ﺣﺪى ﻧﺒﻮد، وﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﻓﺮﻋﻮن در 586
ق. م ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرد و ﺑﯿﺖ اﻟﻤﻘﺪس ﭘﺲ از ﻣﻘﺎوﻣﺖ و ﻣﺪاﻓﻌﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻠﺪاﻧﯿﻬﺎ اﻓﺘﺎد. اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﺑﺎ ﯾﻬﻮد ﮐﺎرى ﮐﺮد، ﮐﻪ اﻧﻌﮑﺎﺳﺶ ﺗﺎ زﻣﺎن ﻣﺎ ﻣﻤﺘﺪ اﺳﺖ. ﺗﻮرﯾﮥ ﮔﻮﯾﺪ (ﮐﺘﺎب دوم،
ﺗﻮارﯾﺦ اﯾﺎم، ﺑﺎب 36): «ﭘﺲ ﭘﺎدﺷﺎه ﮐﻠﺪاﻧﯿﺎن ﺟﻮاﻧﺎن اﯾﺸﺎن را در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪس اﯾﺸﺎن ﺑﺸﻤﺸﯿﺮ ﮐﺸﺖ
و ﺑﺮ ﺟﻮاﻧﺎن، دوﺷﯿﺰﮔﺎن، ﭘﺴﺮان و رﯾﺶﺳﻔﯿﺪان ﺗﺮﺣﻢ ﻧﮑﺮد، او ﺳﺎﯾﺮ ﻇﺮوف ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا را از ﺑﺰرگ
و ﮐﻮﭼﮏ، ﺧﺰاﻧﻪﻫﺎى ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ، ﮔﻨﺞﻫﺎى ﭘﺎدﺷﺎه و ﺳﺮوراﻧﺶ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺒﺎﺑﻞ ﺑﺮد و ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا را
ﺳﻮزاﻧﯿﺪ، ﺣﺼﺎر اورﺷﻠﯿﻢ را ﻣﻨﻬﺪم ﺳﺎﺧﺖ، ﻫﻤﻪ ﻗﺼﺮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺂﺗﺶ ﺳﻮزاﻧﯿﺪﻧﺪ، ﺟﻤﯿﻊ آﻻت ﻧﻔﯿﺴﻪ
آﻧﻬﺎ را ﺿﺎﯾﻊ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻘﯿﮥ اﻟﺴﯿﻒ را ﺑﺒﺎﺑﻞ ﺑﺎﺳﯿﺮى ﺑﺮد، ﮐﻪ اﯾﺸﺎن ﺗﺎ زﻣﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﭘﺎرس
او و ﭘﺴﺮاﻧﺶ را ﺑﻨﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ...» از ﮐﺎرﻫﺎى ﻣﻌﺮوف ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ، ﮐﻪ در ﺗﺎرﯾﺦ ﺿﺒﻂ ﺷﺪه، اﯾﻨﻬﺎﺳﺖ:
اوﻻ ﺑﺎﻏﻬﺎى ﻣﻌﻠّﻘﻰ در ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺮاى زﻧﺶ آﻣﻰﺗﯿﺲ، دﺧﺘﺮ ﻫﻮوﺧﺸﺘﺮ، ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﻌﺪﻫﺎ، ﺑﺮﺧﻼف واﻗﻊ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﺎى آن را ﺑﺴﻤﯿﺮاﻣﯿﺲ ﻣﻠﮑﻪ داﺳﺘﺎﻧﻰ آﺳﻮر دادﻧﺪ.
اﯾﻦ ﺑﺎﻏﻬﺎ ﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻠﻨﺪى ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﯿﺎﻣﺪ، ﮐﻪ اﺷﺠﺎر آن ﻣﻌﻠّﻖ اﺳﺖ.
ﺑﺎﻏﻬﺎى ﻣﺰﺑﻮر را ﯾﻮﻧﺎﻧﯿﻬﺎى ﻗﺪﯾﻢ ﯾﮑﻰ از ﻋﺠﺎﺋﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪﯾﻢ داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ «1».
ﺑﻌﺪ ﺑﺮاى (اﯾﺴﺘﺎر)، ﮐﻪ ﺑﻌﻘﯿﺪه ﺑﺎﺑﻠﯿﻬﺎ رﺑﮥ اﻟﻨﻮع ﺟﻨﮓ و ﻋﺸﻖ ﺑﻮد، دروازه ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﻰ ﺳﺎﺧﺖ. ﯾﮑﻰ از
ﮐﺎرﻫﺎى ﻣﻬﻢ او ﺳﺪى اﺳﺖ، ﮐﻪ از ﻃﺮف ﺷﻤﺎل و ﺟﻨﻮب ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺮاى ﺣﻔﺎﻇﺖ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ از ﻟﺸﮑﺮ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺧﺎرﺟﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ. ﺳﺪ ﺷﻤﺎﻟﻰ، ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﺴﺪ ﻣﺎدى ﺑﻮد، از دﺟﻠﻪ ﺗﺎ ﻓﺮات اﻣﺘﺪاد داﺷﺖ.
ﺑﻮاﺳﻄﻪ اﯾﻦ ﺳﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد در ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻄﺮ ﺗﻤﺎم ﺟﻠﮕﻪ ﻣﺠﺎور ﺑﺎﺑﻞ را از ﻃﺮف ﺷﻤﺎل ﻣﺒﺪل ﺑﺪرﯾﺎﭼﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻨﯿﻦ ﺳﺪى ﻫﻢ ﺑﺤﮑﻢ اﯾﻦ ﺷﺎه از ﻃﺮف ﺟﻨﻮب ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﺸﻮد، ﮐﻪ
 ﺑﺎوﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ دوﻟﺖ ﻣﺎد دوﺳﺖ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺸﻤﺎر ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﺑﯿﻦ دو ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﻠﻄﻨﺖ وﺻﻠﺘﻰ

ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﺎز ﺷﺎه ﻣﺎد ﻧﻈﺮى ﺑﺜﺮوت ﺑﺎﺑﻞ، ﻋﺮوس ﺷﻬﺮﻫﺎى آﺳﯿﺎ، داﺷﺘﻪ و ﺑﺎﺑﻠﯿﻬﺎ ﻫﻢ از دوﻟﺖ ﻗﻮى
ﻣﺎد ﻧﮕﺮان ﺑﻮدهاﻧﺪ. ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ ﺑﺨﺖ اﻟﻨﺼﺮ ﺧﺮاﺑﻰﻫﺎى ﺑﺎﺑﻞ را ﻣﺮﻣﺖ ﮐﺮد و ﻗﺼﻮر و ﻣﻌﺎﺑﺪ
زﯾﺎد ﺑﺴﺎﺧﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، او را ﯾﮑﻰ از ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﺑﺰرگ ﺑﺎﺑﻞ ﻣﯿﺪاﻧﻨﺪ.