از لیکیه اسکندر از کنار دریا عازم پامفلیه شدو در این ولایتبا مردم آسپاندیان «1» که در ابتداء
تمکین کرده و بعد شوریده بودند، جنگیده بهرهمند گردید. پس از این واقعه اسکندر بشهر پرگا
«2» درآمده راه فریگیه را پیش گرفت، ولى براى ورود به فریگیه لازم بود از تلمیس «3» بگذرد.
این شهر تعلق به پىسیدیان داشت و راه آن از تنگى بسیار باریک، که بدربندى شبیه بود،
میگذشت. اسکندر، چون شنید که اهالى در تنگ جمع شدهاند، تا راه را حفظ کند، اردوى خود را در دهانه این معبر زد، با این تصور که اهالى تلمیس خیال خواهند کرد، اسکندر از عبور
منصرف شده، و متفرق خواهند شد. پیشبینى اسکندر صائب بود. اهالى بگمان اینکه اسکندر
حمله نخواهد کرد، معبر را رها کرده رفتندو فقط معدودى از اهالى در آنجا ماندند.
در اینوقت اسکندر ناگهان بمعبر حمله برده از آن بگذشت. بعد قلعه ساگالاس «4» را، که جوانان
پىسیدیان دفاع میکردند، پس از مجاهدات مقدونیهاو یوانیهاى آگریانى گرفت و سایر قلاع و
شهرهاى پىسیدیه را تصرف کرد. یکى از سردران مقدونى کلآندر نام در این جنگ کشته شد.
پس از آن اسکندر به شهر تلمیس رسید.
 در اینجا اسکندر از مقاومت اهالى در خشم شده پس از تصرّف آن امر کرد شهر را از بیخوبن برافکندندو اهالى را برده دانست. از اینجا اسکندر عازم فریگیه شده بطول دریاچه
آسکانیوس «1» بدان ولایت رهسپار گردید (آریان، کتاب 1، فصل 6، بند 3 -2- کنتکورث،
کتاب 2، بند 12).