بالاتر گفته شد، که پس از مرگ ممنن داریوش تیمودس پسر منتور را فرمانده یوانىهاى اجیر
کرد. پس از آن او این سپاهیان را، که تمما جوان بودند، از فرنباذ تحویل گرفته بطرف اردوى
داریوش رهسپار گردید و بدان ملحق شد تمام یوانىها عقیده داشتند، که داریوش عقب نشسته در
جلگههاى بین النهرین با اسکندر مصاف دهد، تا از عده کثیر قشون خود بتواند استفاده کند و، اگر
این رأى را نپسندد، لااقل تمام قواى خود را بکار نبرد، زیرا عاقلانه نیست، که در یک جنگ تمام
قواى مملکت را بخطر اندازد. داریوشبا این رأى چندان مخالف نبود، ولى درباریان و سردران او
با رأى مزبور سخت مخالفت کرده گفتند، که یوانیهاى اجیر میخواهند خیانت کندو قسمتى ر از
مملکت، که بحفاظت آنها واگذار میشود، به اسکندر تحویل دهند. بنابراین لازم است، که تمام
قشون داریوش یوانىها ر احاطه کرده از دم شمشیر بگذراند، تا خائنین بمجازات برسند.
داریوش گفت: «من هرگز چنین خیانتى نکنم. اینها بامید قول من بدینجا آمدهاند و، اگر من چنین
کنم، دیگر کى بقول من اعتماد خواهد کرد؟و شایسته نیست، کسى ر از جهت عقیدهاى، که
دارد، نابود ساخت. شما همه روزه دور من جمع
میشوید، عقاید مختلف اظهار میکنیدو خودتان شاهدید، که من شخصى را، که عقیدهاش از عقاید
دیگران متینتر است، صادقتر و نسبت بخود صمیمىترین کس میدانم». پس از این جواب
داریوش بیوانىها پیغام اد، که از حسننیت آنها ممنون است، ولى صلاح نمیداند عقب بنشیند،
زیرا عقبنشینى در حکم فرار است و در جنگ شهرت نام بىنهایت مهم است، بخصوص که
عقبنشینى جنگ را بتأخیر خواهد انداخت، و حال اینکه تا زمستان چیزى باقى نمانده. تقسیم قوا
را هم صلاح نمیداند، زیرا عادت نیاکان او چنین بوده، که در جنگى تمام قواى مملکت را بکار
میبردند. وحشت از دشمن نیز جا ندارد، زیرا روشن است، که همینکه اسکندر از نزدیک شدن او
آگاه شد، بگردنههاى کوهها پناه بردو تمارض کرد، تا سپاهیان خود را فریب دهد (داریوش
موافق نوشتههاى مورخین گمان میکرده، که مرض اسکندر تمارضو آنهم از ترس بوده). بنابراین
نباید جنگ را بتأخیر انداختو باید بىدرنگ بمحلّهائى رفت، که اسکندر بآنجاها پناه برده و
دشمن ترسو را نابود کرد (پلوتارك، کتاب اسکندر، بند 26- کنتکورث، کتاب 3، بند 8).