پس از بهرهمندى مذکور در آسیاى صغیرو آبهاى مجاور آن، دربار ایران براى تضعیف اسپارت
و کشیدن انتقام از لاسدمونىها به فرنباذ امر کرد باتّفاق كنن جنگ را به لاسدمون ببردو او در
بهار سال 393 ق.م با كننو بحریه عظیمى بطرف جزیره ملس «3» حرکت کرده از آنجا بطرف
لاسدمون راند (کزنفون، تاریخ یونان، کتاب 4، فصل 8) و همینکه وارد فر «4» شد، بتلافى
غارتها و خرابىهائى که لاسدمونىها در آسیاى صغیر کرده بودند، لاکونى «5» و مسنى «6»،
یعنى د ولایت شبه جزیره پلوپونس را، غارت کرد. بعد، چون در این سواحل بندرى نبود و فرنباذ بیم قحطى را داشت، از اینجا ناگهان ببندر فنىکنت «7» که در جزیره سىتر «8» واقع
بود، رفت. اهالى از ترس یورش سپاهیان ایران عهد متارکهبا سردار ایران بستهو سنگرهاى خود را
_از دست اده به لاکونى رفتندو فرنباذ استحکمات این شهر را تعمیر کرده ساخلوى در آنجا گذاشت و پس از آن از راه خلیج ترم (سالونیک کنونى) به
کرنت درآمد. نمایندگان دول یوانى، که با ایران بودند در اینجا اجتماع کرده فرنباذ را مانند یک
نفر ناجىبا آغوش بازو هلهله شادى پذیرفتند (393 ق. م).
بعد در پیان شادمانىها، چنانکه عادت یوانىها بود، بمسئله اصلى یعنى پول رسیدند.
فرنباذ نه فقط پول اد، بلکه امر کرد، دیوار آتن را، که در نتیجه جنگ پلوپونس خراب کرده
بودند، از نو بسازندو آتنىهبا پول ایران شروع بساختن آن کردند.اوضاع یونان این زمان از این وقایع و وقایع دیگر، که بیاید بخوبى معلوم است:
باوجود ضعف ایران آن روزو دربارى مانند دربار اردشیر، که پروشاتها، آتسساها و
آمستریسها در آن سلطنت میکردند و جنایتهائى، که پىدرپى در این دربا روى میداد،
(چنانکه بیاید) نفوذ شاه در یونان باعلى درجه بود، چه یوانىهاى این زمان غیراز اسپارت، که
آنهم بزودى مانند سایر یوانىها شد، همه خواهان برترى ایران بودند و طلاى ایران، که ا زمان
داریوش دوم بیونان رخنه کرده بود، در این زمان حکمران واقعى یونان بشمار میرفت. براى اثبات
این نظر کافى است بخاطر آریم، که در زمان داریوش بزرگ و خشیارشا هم بحریه ایران نتوانست
در آبهاى پلوپونس لنگر اندازد و در سواحل آن قشون پیاده کند.
این کار اجراى نقشهاى بود، که دمارات قبل از جنگ سالامین به خشیارشا پیشنهاد میکرد (رجوع
شود بصفحه 786).